ทำไมการรับประทานสัตว์ป่าที่ไม่สุกถึงเป็นความเสี่ยงต่อโรคฝีดาษลิง
การรับประทานเนื้อสัตว์ป่าที่ปรุงไม่สุกเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการติดเชื้อไวรัสฝีดาษลิง (Monkeypox) เพราะเชื้อไวรัสนี้สามารถพบได้ในสัตว์ป่าหลายชนิด โดยเฉพาะสัตว์จำพวกสัตว์ฟันแทะ เช่น หนู กระรอก และไพรเมตบางชนิด เช่น ลิงคะ สัตว์เหล่านี้สามารถเป็นพาหะตามธรรมชาติของไวรัส หากเรานำเนื้อของสัตว์ที่ติดเชื้อมาปรุงไม่สุกพอ ความร้อนจะไม่เพียงพอในการทำลายเชื้อไวรัส ทำให้ไวรัสยังคงมีชีวิตและเข้าสู่ร่างกายเมื่อเรากินเข้าไปคะ
สาเหตุและความเสี่ยงที่สำคัญ ได้แก่
- การสัมผัสเชื้อโดยตรงจากเนื้อสัตว์ดิบหรือเลือดสัตว์: ระหว่างการชำแหละ เตรียมอาหาร หรือรับประทาน สด/กึ่งสุก
- ความร้อนในการปรุงไม่เพียงพอ: ไวรัสฝีดาษลิงค่อนข้างทนในอุณหภูมิต่ำ ต้องใช้ความร้อนสูงและระยะเวลาที่เพียงพอในการทำลาย
- ความเสี่ยงของเชื้อโรคอื่นร่วมด้วย: นอกจากฝีดาษลิง เนื้อสัตว์ป่ายังอาจมีเชื้อแบคทีเรียและไวรัสชนิดอื่น เช่น อีโบลา ซาลโมเนลลา หรือพาราไซต์
ดังนั้นจึงควรหลีกเลี่ยงการบริโภคสัตว์ป่าโดยเฉพาะที่ไม่ผ่านการปรุงสุก หากจำเป็นต้องปรุง ควรใช้ความร้อนสูงทั่วถึงทุกส่วนของเนื้อ เพื่อลดความเสี่ยงในการติดเชื้อค่ะ นอกจากนี้ การสวมถุงมือระหว่างการจับต้องเนื้อสัตว์และการล้างมือด้วยสบู่หลังสัมผัสก็เป็นมาตรการสำคัญในการป้องกันโรคคะ